براي بسياري از کودکان ژاپني تلفن همراه وسيله ارتباطي است که آنها نمي توانند حتي يک لحظه بدون آن زندگي کنند. اما براي ماکاتو دانش آموز دبيرستاني تلفن همراه به وسيله يي تبديل شده که او را تا يک قدمي خودکشي برده است.


ماکاتو اکنون بسيار کم غذا شده و به ندرت از اتاق خود بيرون مي آيد زيرا او حدود ۶ ماه پيش هدف پيام هاي تهديدآميز مرگبار قرار گرفت. او مي گويد؛ «حتي زماني که ترک تحصيل کردم هم تلفن همراه من مرتب زنگ مي خورد و پيام هاي تهديد آميز برايم مي آمد.» ماکاتو ۱۹ ساله که اکنون به عنوان شاگرد سلماني پس از فارغ التحصيل شدن از دبيرستان کار مي کند بيان داشت که دوستانش تصاوير تحقيرکننده يي از او را با توهين هاي زننده يي روي سايت هاي اينترنتي قرار داده بودند و با فرستادن نامه هاي الکترونيکي از او خواسته بودند خودکشي کند. او دو بار تا کنون دست به خودکشي زده است. ماکاتو که نخواست نام فاميلش فاش شود، گفت؛ «زماني که مردم به شما مي گويند زندگي تان ارزش ندارد شما کم کم باورتان مي شود که آنها راست مي گويند. من ديگر به انسانيت اعتقاد ندارم.»

در ژاپن تحقير و تمسخر همکلاسي ها در زنگ هاي تفريح و در بين شاگردان به شدت باب شده است و اکنون به کمک تکنولوژي اين شيطنت هاي بچگانه حالتي تهديد آميز به خود گرفته است. تحقيقي که توسط وزارت آموزش و پرورش ژاپن انجام شد نشان داد ۱۰درصد دانش آموزان ژاپني از طرق نامه هاي الکترونيکي، وبلاگ و پيام هاي کوتاه تلفن همراه مورد آزارهاي روحي و رواني قرار مي گيرند.

شاهين شريف مسوول انجام پروژه بررسي آسيب هاي اينترنتي در دانشگاه مک گيل کانادا بيان داشت؛ آزارهاي اينترنتي پديده يي شايع در جهان است اما در ژاپن با توجه به معيارهاي حاکم بر جامعه اين کار به صورت پنهاني و ناشناس انجام مي شود. او در گفت وگويي تلفني گفت؛ «بايد بررسي گسترده يي انجام شود تا دريابيم عامل اصلي وقوع اين پديده چيست. شايد بچه ها چون بيش از حد تحت نظارت هستند اقدام به چنين کارهايي مي کنند. شايد هم فشارهاي زياد درسي روي آنها باعث مي شود آنها احساسات خود را اين گونه بروز دهند.»

۹۶ درصد دانش آموزان دبيرستاني ژاپن، تلفن هايي در دست دارند که به راحتي از طريق آن به اينترنت وصل مي شوند. آنها با تلفن همراه خود از دوستان شان عکس مي گيرند و اين عکس ها را روي اينترنت قرار مي دهند. اما مشکل کار اينجا است که اين تصاوير اغلب شامل شکنجه هايي است که آنها به همکلاسي هايشان داده اند، از آنجا که به کمک اينترنت مي توان کاملاً ناشناس ماند نه تنها والدين دانش آموزان بلکه حتي پليس هم قادر به شناسايي افرادي که اقدام به چنين کارهايي مي کنند، نيست. اين آزارهاي روحي بسيار بدتر از خشونت هاي جسمي است و جامعه به دليل نداشتن اطلاعات کافي در زمينه آن به شدت دچار بحران شده است.

يوسکاوا عضو شوراي شبکه ملي مدارس مي گويد؛ «در مدارس هيچ کسي که بر استفاده اينترنت توسط دانش آموزان نظارت داشته باشد وجود ندارد و والدين دانش آموزان هم دانش بالايي جهت کنترل فعاليت هاي اينترنتي فرزندان خود ندارند. در حقيقت کسي نمي داند که در داخل شبکه چه اتفاقي در حال وقوع است.» اين مشکل به شدت در ژاپن جدي است و مسوولان مدرسه و والدين دانش آموزان از حل آن قاصرند. زماني که دانش آموزي ۱۸ ساله در ماه جولاي در مدرسه خود در غرب ژاپن دست به خودکشي زد اين بحران به اوج خود رسيد. دوستان او تصويري عريان از وي گرفته بودند و برايش مرتب نامه مي فرستادند که اگر پول کافي به آنها پرداخت نکند آن را براي همکلاسي هايش خواهند فرستاد. مدرسه در ابتدا منکر وجود چنين مساله يي شد اما بعد ناچار شد اعتراف کند که چنين اتفاقي به وقوع پيوسته است. البته اولياي مدرسه مدعي شدند که آنها به هيچ عنوان در جريان اتفاق صورت گرفته نبوده اند.