 يك كاروان سوخت و غذا كه مذكور دو روز قبل از شهر پيشاور عازم منطقه جنگزده و محاصرهشده "پاراچنار پاكستان" بود در نزديكي "شهرك صده" توسط تروريستها توقيف شد و تروريستها، رانندگان و خدمه كاميونها را در يك محل گرد آوردند و با ريختن بنزين آنان را آتش زدند!
بر اساس اين گزارش، تروريستهاي ناصبي (طرفداران يزيد بن معاويه) نخست محتويات كاميون ها را به سرقت بردند و آنگاه آنها را آتش زده و نابود كردند. همچنين تروريستهاي ناصبي رانندگان و ساير خدمه كاميون ها را نخست به شدت شكنجه كردند و آنگاه آنها را زنده زنده مثله كردند و بعد از شهادت به اجساد آنان بي احترامي نمودند.
براساس اظهارات مقامات محلي پاراچنار - كه برخي از آنان قبل از اين هم اظهارات مشكوكي داشته اند و احتمال دست داشتن آنها در اين حوادث نيز وجود دارد – دولت به افراد فراري ضرب الاجل داده بود كه تا بعد از ظهر روز جمعه تسليم شوند اما آنها براي فرار از دستگيري روز گذشته در روستاي سني نشين خاركلئي مستقر شدند و به سوي مناطق شيعه نشين آتش گشودند كه البته با پاسخ شيعيان روبرو شدند، اگرچه در حال حاضر اطلاع دقيقي از وضعيت منطقه در دست نمي باشد.
به گزارش ابنا از شهر پاراچنار زعماي شيعيان اين منطقه اعلام كردهاند كه "سرهنگ مجيد" فرمانده نيروهاي شبه نظامي و "عطاء الرحمن" معاون فرماندار منطقه "كرم ايجنسي" با تباني فيمابين، تروريستهاي زنداني در شهرك صده را آزاد و مسلح نموده و به آنها اطلاع داده بودند كه قرار است كاروان سوخت وآذوقه در فلان ساعت از روستاي "پيرقيوم" واقع در حومه شهرك صده عبور كند و آنگاه به آنها اختيار تام داده بودند كه هر رفتاري كه لازم مي دانند با شيعيان موجود در اين كاروان روا بدارند. لازم به ذكر است كه مطبوعات پاكستاني بدون نام بردن از فرمانده شبه نظاميان و معاون فرماندار، نوشته بودند كه افراد متننفذي در اين حادثه دست داشته اند.
درهمين حال جنگ در مناطق شيعهنشين "پيوار" و "شلوزان" نيز به شدت ادامه دارد و دهها تن از شيعيان در اين درگيري ها شهيد و مجروح شده اند.
براساس اين گزارش تعداد تلفات طرفين در درگيري هاي پيوار و شلوزان نيز تا كنون 20نفر گزارش بوده و 50 نفر مجروح شده اند.
گفتني است محاصره پاراچنار (يكي از مراكز ثقل شيعيان پاكستان) از 16 نوامبر سال 2007 تا امروز ادامه دارد و گرسنگي و مرگ به دليل نبود دارو و سوءتغذيه به امري معمولي و روزمره در اين منطقه شيعه نشين تبديل شده است.
در تمام اين مدت سازمانهاي حقوق بشري و دولتمردان كشورهاي اسلامي به اين فاجعه انساني توجهي نكردهاند و تنها يك بار مسؤولان وزارت امور خارجه جمهوري اسلامي ايران در اين زمينه موضعگيري كردند.
|